Mijn verjaardagscadeautje aan jullie: Mijn nieuwe site: http://www.jefwesterveld.nl

Hij is nog niet helemaal klaar, maar vanaf heden zullen mijn logjes daar verschijnen in plaats van hier. Ik hoop jullie daar binnenkort te mogen ontmoeten. Laat even weten wat jullie ervan vinden.

Mijn verjaardagscadeautje aan jullie: Mijn nieuwe site: http://www.jefwesterveld.nl

Hij is nog niet helemaal klaar, maar vanaf heden zullen mijn logjes daar verschijnen in plaats van hier. Ik hoop jullie daar binnenkort te mogen ontmoeten. Laat even weten wat jullie ervan vinden.

Ai, ai, ai… Het blijft hier wel heel stil in Jefland? Wat is er gebeurd? Heeft hij zich verslikt in een kippenpootje? Is hij verhuisd? Is hij zijn lieve lezertjes vergeten?

Niets van dit alles, maar de laatste tijd was het zeer hectisch op prive- en werkgebied. Hierdoor kon ik niet meer toekomen aan webloggen. Helaas zal dit voorlopig even zo blijven. Maar, om met de woorden van Arnold Schwartzenegger te spreken, "I’LL BE BACK!!!"

Ai, ai, ai… Het blijft hier wel heel stil in Jefland? Wat is er gebeurd? Heeft hij zich verslikt in een kippenpootje? Is hij verhuisd? Is hij zijn lieve lezertjes vergeten?

Niets van dit alles, maar de laatste tijd was het zeer hectisch op prive- en werkgebied. Hierdoor kon ik niet meer toekomen aan webloggen. Helaas zal dit voorlopig even zo blijven. Maar, om met de woorden van Arnold Schwartzenegger te spreken, "I’LL BE BACK!!!"

Kip, het meest veelzijdige stukje vlees. In het kader van de meest onzinnige discussie van de week, presenteren wij u: Het is kippenpoot of kippenbout. Het zal de kip een worst wezen, maar Pasula en ik kregen van de week bij de poelier bijna slaande ruzie. Pasula zei kippenpoot, ik zei kippenbout. Poot-Bout-Poot-Bout… Nu begrijp ik wel dat Pasula liever een lekkere poot verorbert dan dat ze op een bout zit te kluiven. De opmerking van Wim in de auto, toen Pasula met de zak vol lekker op schoot zat, viel dan ook niet lekker. “Hee, Pasula heeft bouten in haar kruis” kon ze niet waarderen. Was de opmerking “Hee, Pasula heeft een poot tussen haar benen” dan beter geweest? Zeg nu eerlijk: Zijn dit nu kippenpoten of kippenbouten?

Kip, het meest veelzijdige stukje vlees. In het kader van de meest onzinnige discussie van de week, presenteren wij u: Het is kippenpoot of kippenbout. Het zal de kip een worst wezen, maar Pasula en ik kregen van de week bij de poelier bijna slaande ruzie. Pasula zei kippenpoot, ik zei kippenbout. Poot-Bout-Poot-Bout… Nu begrijp ik wel dat Pasula liever een lekkere poot verorbert dan dat ze op een bout zit te kluiven. De opmerking van Wim in de auto, toen Pasula met de zak vol lekker op schoot zat, viel dan ook niet lekker. “Hee, Pasula heeft bouten in haar kruis” kon ze niet waarderen. Was de opmerking “Hee, Pasula heeft een poot tussen haar benen” dan beter geweest? Zeg nu eerlijk: Zijn dit nu kippenpoten of kippenbouten?

“Twee vrijkaartjes? Bedankt!”
Even leek het erop of we afgelopen zondag opnieuw de Keukenhof zouden bezoeken. Van mijn zus hadden we twee kaartjes gekregen. Ondanks dat we een paar weken geleden ook al naar de Keukenhof waren geweest, was het voor ons geen bezwaar om dit nog eens dunnetjes over te doen. Dus togen we afgelopen zondagmorgen al vroeg naar Lisse. Maar hoe dichter we bij de Keukenhof kwamen, des de drukker het werd. En bij de afrit van de A4 naar de provinciale weg stond al een behoorlijke file. We keken elkaar aan, schudde ons hoofd en besloten dat de Keukenhof vandaag niet op ons hoefde te rekenen, waarschijnlijk zouden ze ons door de drukte toch niet missen. Maar wie zouden we dan verblijdden met onze aanwezigheid? We besloten eens lekker de toerist te spelen en waar gaan toeristen, behalve naar de Keukenhof, nog meer naartoe? Juist, naar de Zaanse Schans. Schande, schande, maar als echte Hollandse kaaskop was ik er nog nooit geweest. De drukte viel mee en het was niet moeilijk om de auto te parkeren. Wel stapte er busladingen met Aziaten, Duitsers en Amerikanen uit. Allemaal de Windmills, Wooden Shoes en Tulips bekijken. En daar liepen wij nu dus ook tussen. Ik weet niet wat een grotere attractie was, de houten huisjes of de druk fotograferende en poserende Japanners.

Op een bankje raakte ik in gesprek met een oudere bewoner van de streek en kwam op die manier veel te weten van de Zaan en de Zaanse Schans. Ondertussen was het zonnetje behoorlijk aan de hemel geklommen en baadde ons in een zee van licht en warmte. Tijd voor een terrasje en een verkoelend drankje. Links hoorde we Frans, rechts Spaans en tegenover ons zat een kudde Japanners. Wat voelt het toch heerlijk, toerist in eigen land. Houten huisjes en molentjes kijken. Maar wie goed keek zag meer. Wie goed keek zag de lente: pasgeboren lammetjes, jonge eendjes en brutale kippetjes en haantjes.

De dag werd besloten met een bezoekje aan het Zaans Museum, waar naast het wonen in de Zaanstreek en zijn geschiedenis ook aandacht werd besteed aan Verkade en de Linoleumfabriek. Natuurlijk zou Jef Jef niet zijn als er weer war mis zou gaan. Want wie krijgt het nu voor elkaar om zijn parkeer-dagkaart te laten verlopen? Juist!!! Gelukkig bood de aardige parkeerwacht uitkomst, tot opluchting van de vele auto’s die achter mij stonden.

“Twee vrijkaartjes? Bedankt!”
Even leek het erop of we afgelopen zondag opnieuw de Keukenhof zouden bezoeken. Van mijn zus hadden we twee kaartjes gekregen. Ondanks dat we een paar weken geleden ook al naar de Keukenhof waren geweest, was het voor ons geen bezwaar om dit nog eens dunnetjes over te doen. Dus togen we afgelopen zondagmorgen al vroeg naar Lisse. Maar hoe dichter we bij de Keukenhof kwamen, des de drukker het werd. En bij de afrit van de A4 naar de provinciale weg stond al een behoorlijke file. We keken elkaar aan, schudde ons hoofd en besloten dat de Keukenhof vandaag niet op ons hoefde te rekenen, waarschijnlijk zouden ze ons door de drukte toch niet missen. Maar wie zouden we dan verblijdden met onze aanwezigheid? We besloten eens lekker de toerist te spelen en waar gaan toeristen, behalve naar de Keukenhof, nog meer naartoe? Juist, naar de Zaanse Schans. Schande, schande, maar als echte Hollandse kaaskop was ik er nog nooit geweest. De drukte viel mee en het was niet moeilijk om de auto te parkeren. Wel stapte er busladingen met Aziaten, Duitsers en Amerikanen uit. Allemaal de Windmills, Wooden Shoes en Tulips bekijken. En daar liepen wij nu dus ook tussen. Ik weet niet wat een grotere attractie was, de houten huisjes of de druk fotograferende en poserende Japanners.

Op een bankje raakte ik in gesprek met een oudere bewoner van de streek en kwam op die manier veel te weten van de Zaan en de Zaanse Schans. Ondertussen was het zonnetje behoorlijk aan de hemel geklommen en baadde ons in een zee van licht en warmte. Tijd voor een terrasje en een verkoelend drankje. Links hoorde we Frans, rechts Spaans en tegenover ons zat een kudde Japanners. Wat voelt het toch heerlijk, toerist in eigen land. Houten huisjes en molentjes kijken. Maar wie goed keek zag meer. Wie goed keek zag de lente: pasgeboren lammetjes, jonge eendjes en brutale kippetjes en haantjes.

De dag werd besloten met een bezoekje aan het Zaans Museum, waar naast het wonen in de Zaanstreek en zijn geschiedenis ook aandacht werd besteed aan Verkade en de Linoleumfabriek. Natuurlijk zou Jef Jef niet zijn als er weer war mis zou gaan. Want wie krijgt het nu voor elkaar om zijn parkeer-dagkaart te laten verlopen? Juist!!! Gelukkig bood de aardige parkeerwacht uitkomst, tot opluchting van de vele auto’s die achter mij stonden.

Probeer met zulk lekker weer maar eens binnen te blijven. Dit lukte ons natuurlijk niet afgelopen weekend. Maar goed, zaterdags moeten toch de boodschappen gehaald worden, het huis een beetje aan kant houden worden… Dus besloten we in de middag maar eens een lekker stukje te lopen in de omgeving van Lelystad. Alhoewel dit gebied vele jaren geleden nog de bodem van de Zuiderzee was, is Lelystad nu gezegend met een aantal mooie groene natuurgebieden, zoals de Oostvaardersplassen, een paradijs voor vele zeldzame vogels. We besloten dus maar een stukje te wandelen in dat gebied. Het was heerlijk. De rust, de warmte, het gekweel van de vele zangvogels… Na een lekkere wandeling kwamen we in de vogelhut uit. Hier vanuit heb je een overzicht op de Oostvaardersplassen. Helaas voor ons. Het was schijnbaar te warm voor de meestal vogels en ze waren waarschijnlijk net zoals zoveel Nederlanders naar de kust getrokken. Slechts hier en daar was nog een verdwaalde huismus of een dom gansje te spotten. De vele zangvogels zongen hun hoogste lied. Twiedeltwiedeltwiet. Je hoort ze wel maar ziet ze niet….

Probeer met zulk lekker weer maar eens binnen te blijven. Dit lukte ons natuurlijk niet afgelopen weekend. Maar goed, zaterdags moeten toch de boodschappen gehaald worden, het huis een beetje aan kant houden worden… Dus besloten we in de middag maar eens een lekker stukje te lopen in de omgeving van Lelystad. Alhoewel dit gebied vele jaren geleden nog de bodem van de Zuiderzee was, is Lelystad nu gezegend met een aantal mooie groene natuurgebieden, zoals de Oostvaardersplassen, een paradijs voor vele zeldzame vogels. We besloten dus maar een stukje te wandelen in dat gebied. Het was heerlijk. De rust, de warmte, het gekweel van de vele zangvogels… Na een lekkere wandeling kwamen we in de vogelhut uit. Hier vanuit heb je een overzicht op de Oostvaardersplassen. Helaas voor ons. Het was schijnbaar te warm voor de meestal vogels en ze waren waarschijnlijk net zoals zoveel Nederlanders naar de kust getrokken. Slechts hier en daar was nog een verdwaalde huismus of een dom gansje te spotten. De vele zangvogels zongen hun hoogste lied. Twiedeltwiedeltwiet. Je hoort ze wel maar ziet ze niet….